Saturday, July 28, 2018
ေထာင္ေမတၱာ
အခန္း (၉)
အမႈအမ်ဳိးမ်ဳိး လူအမ်ဳိးမ်ဳိး
***************************
(၄)ရွည္တိုက္မွာ ေနရစဥ္က မွတ္မွတ္ရရေလးေတြကို ျပန္ေျပာပါအံုးမယ္။
စာေတြလည္း ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ငါ ဒီအထဲကေန မိသားစုအတြက္ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲ ဆိုတာလည္း စဥ္းစားတယ္ေပါ့။
လူဆိုတာ ကိုယ့္အေျခအေနအရ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္မယ့္ အလုပ္ကို ေတြးရတာပါ။ အခန္း(၈)မွာ အိမ္က
လာမေတြ႕ႏိုင္တဲ့ အက်ဥ္းသားေလးေတြ စားေရးေသာက္ေရး ဒုကၡေရာက္ရပံုကို ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေထာင္မွာ
ေန႔စဥ္ေကၽြးတာက စေရာက္စမွာ ပဲဟင္းတစ္လွည့္၊ ကန္စြန္းရြက္ခ်ည္ရည္တစ္လွည့္ ေကၽြးတယ္ဗ်။
တစ္ပတ္တစ္ခါ ၾကက္သားႏွင့္ ျမစ္ခ်ည္ သုိ႔မဟုတ္ ငါး ေကၽြးတယ္ဗ်။ တစ္ပတ္တစ္ခါ ၾကက္ဥျပဳတ္လည္း
ရပါတယ္။ အဖြဲ႕က လူမ်ားေတာ့ ၾကက္ဥကို ျပန္ခ်က္စားၾကတယ္။ ကိုယ္ေတြကေတာ့ မခ်က္ဘူးေပါ့။
အဲဒီ ႏွစ္ႀကီးအက်ဥ္းသားေတြ ခ်က္တာကို ၀ိုင္းကူေပးရံုေလာက္ေပါ့။
တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံေရးသမားေတြက က်န္းမာေရးအေၾကာင္းျပၿပီး လွ်ပ္စစ္ဒယ္အိုး
(ဒယ္နီ)သံုးခြင့္ရတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ျပႆနာရွာတတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြေပါ့ဗ်ာ။ ေထာင္ကလည္း
ျပႆနာရွာသူကိုမွ အေလးထားတာဗ်။ ေအးေအးေဆးေဆး ေနသူဆို သိပ္ေတာ့ အေရးမစိုက္ခ်င္ဘူး။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဆိုသူမ်ားကေတာ့
ေထာင္ထဲေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေထာင္ကြက္နင္းတယ္။ ရုပ္ရွင္ရိုက္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔လုိခ်င္တဲ့အခြင့္အေရး
အရေတာင္းတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေထာင္ထဲေနခဲ့တာေတာ့ သူမ်ားနဲ႔တန္းတူမဟုတ္တဲ့ အခြင့္အေရးမ်ဳိး
ဘာတစ္ခုမွ အေရးမဆိုခဲ့ပါဘူး။
ေထာင္ထဲမွာ ခ်က္ရတာေတာ့ မလြယ္ဘူး။ ဟိုးအရင္က ပံုစံပန္းကန္ျပားေတြကို
ဒယ္အိုးလုိျဖစ္ေအာင္ ထုၿပီး သိမ္းထားၾကတာေလးေတြ ရွိတယ္။ သိသာသိေစ။ မျမင္ေစနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။
စစ္ေဆးေရးလာလုိ႔ ေတြ႕ရင္ေတာ့ သိမ္းသြားေတာ့တာဗ်ဳိ႕။ (၄)ရွည္မွာဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက
(၂)လုံးရွိတယ္။ အၿမဲတမ္းခ်က္လုိ႔လည္း မရပါဘူး။ ေညာင္သီးလည္းစား၊ ေလးသံလည္းနားေထာင္။
ေထာင္မွဴးလွည့္ၾကည့္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ မတိုးေအာင္လည္း ေရွာင္ရတာေပါ့။ ခ်က္ၿပီဆုိရင္ ငါးေသတၱာဘူးေလးေတြကို
မီးဖုိလုပ္၊ ေကာ္ခြက္ ေကာ္ဗူးအေဟာင္းေတြကို ထင္းအျဖစ္လုပ္ၿပီး မီးရိႈ႕ခ်က္ရတာ။ ေညွာ္နံ႔ထြက္တာေပါ့ဗ်ာ။
အထဲမွာ ေနလာတာၾကာေတာ့လည္း တစ္ေန႔လာ ပဲဟင္း၊ ကန္စြန္းရြက္ ခ်ည္ရည္ နဲ႔ ဘယ္အဆင္ေျပမလဲ။
အိမ္က လာပို႔ထားတဲ့ အာလူးေလး၊ ခရမ္းခ်ည္သီးေလး ခ်က္စားၾက။ ေထာင္ကေပးတဲ့ ၾကက္ဥျပဳတ္ကို
ဟင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်က္စားၾက။ အိမ္က ပို႔တဲ့ ငါးေျခာက္ငါးျခမ္းက ၾကာလာရင္မေကာင္းဘူးေလ။
ျပန္ေႏႊး၊ ျပန္ခ်က္ၿပီး စားၾကရတာေပါ့။
ရံုးထြက္ရက္ေတြ ရွိေနတုန္းကေတာ့ တစ္ပတ္တစ္ခါ အူစိုတာေပါ့ဗ်ာ။
ရံုးထြက္ရက္မရွိေတာ့တဲ့အခါၾကေတာ့ အိမ္က အလာကို ေမွ်ာ္ရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အိမ္ကမလာခင္
ကြမ္းေၾကြးေတြ တင္တင္ေနလုိ႔ အိမ္က ဘယ္ရက္လာမလဲ။ ကြမ္းေၾကြးေပးဖုိ႔ ေမွ်ာ္ရတာဗ်ဳိ႕။
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ေန႔ တစ္ေထာင္ဖုိးေလာက္ ရပါတယ္။ အဲဒီလုိ အၿမဲဆင္းေလးေတြ၊
ေဘာက္ဆင္းေလးေတြၾကေတာ့လည္း ကိုယ္က ေကၽြးခ်င္ေသးတယ္။ ဒီထက္ေတာ့ ပိုမဆင္းရဲပါဘူးကြာဆိုၿပီး
အလွဴလုိ႔သေဘာထားၿပီး ေကၽြးတယ္။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တာ ဒါေလာက္ပဲေလ။
က်သြားတဲ့ တစ္အုပ္ႀကီးထဲမွာ ကိုဖုိးသားကေတာ့ ကံအေကာင္းဆံုးပဲဗ်။
ဗဟန္းတရားရံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္၊ ကိုဖိုးသားအပါအ၀င္ သံုးဦးစြဲဆိုခံရတယ္။ ကိုဖိုးသားလည္း
၅၀၅(ခ)အကပ္ခံရပါတယ္။ သို႔ေပေသာ္ ၅၀၅(ခ) မွာ ကိုဖိုးသားလြတ္သြားတယ္။ ပုဒ္မ(၁၉)အတြက္
တစ္လပဲ ခံရတယ္။ သို႔ေပေသာ္ ေထာင္ထဲမွာ (၃)လနီးပါး ေနသြားရတယ္။ ခံရသူဘက္က နစ္နာတာေပါ့ဗ်ာ။
ကိုဖိုးသားရွိေနတုန္းကဆိုရင္ ကိုဖိုးသားက ပုတီးေလးေတြကို
ခ်ီနဲ႔အေပၚကေန ထိုးတာေပါ့။ ဘညြန္႔ဆီက သင္ၿပီး သူလည္းအဲဒါေလးေတြ ထုိးတယ္။ ထမင္းစားခါနီးဆိုရင္
ကိုဖိုးသားက တို႔စရာ တာ၀န္ယူၿပီး လုပ္ေပးတယ္။ တစ္ေယာက္ထြက္သြားေတာ့လည္း ေထာင္ထဲမွာ
က်န္ခဲ့တဲ့သူကေတာ့ ဟာတာတာ ျဖစ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။ လြတ္သြားတဲ့သူကေတာ့ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ။
လွည့္ေတာင္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ (ေနာက္တာပါ)။ ညီလုိ အကိုလို ေနၾကတာပါပဲ။
တစ္တိုက္နဲ႔ တစ္တိုက္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အသြားအလာနည္းတယ္။ (၂)ရွည္ဘက္က
လူေတြ၊ (၅)တိုက္ ဘက္က လူေတြ လာၾကပါတယ္။ ကိုအငယ္ေကာင္တို႔၊ ဘညြန္႔တို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးၾကတဲ့သူေတြေပါ့။
ဦးျမင့္ေဆြ ဆိုရင္ သမၼတႀကီးလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒုသမၼတ ဦးျမင့္ေဆြနဲ႔ နာမည္တူတာကိုး။ သူက
(၄)ရွည္ မွာ လာလာၿပီး ျခင္းခတ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး (၅)တိုက္က ဘတင္ညြန္႔ဆိုရင္ တိုက္ထဲမွာ
အသက္အႀကီးဆံုးေပါ့။ သားဖမ္းစက္ေလွမွာ စက္ဆရာလုပ္ရင္း စက္ေပၚမွာ မူးယစ္ေဆးေတြ တင္လာတာကို
မသိဘဲ အမႈတြဲထဲ ပါလာခဲ့ရတဲ့ အဘပါ။ အဘတင္ညြန္႔ကိုေတာ့ ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလုိ မုန္႔၊ ေကာ္ဖီ၊
ေခါက္ဆြဲထုတ္ေလးေတြ ေပးပါတယ္။ သစ္သီးေလးေတြ ပါလာရင္လည္း အဘကို လူႀကီးတစ္ေယာက္အျဖစ္
ဂါရ၀ထားၿပီး သြားေပးျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ေယာက္က ကိုစီဖူး ေပါ့။ သူက ကရင္ပါ။ သြားပံုလာပံုက
မိန္းကေလးလုိပဲ ကႏြဲ႕ကယပံုစံေလး။ ကိုအငယ္ေကာင္ဆီ မၾကာမၾကာလာတယ္။ သူခ်က္တဲ့ ဟင္းေလးေတြ
လာပို႔တယ္။ သူက ဆံပင္အရွည္ ထားတယ္။ မိန္းမပံုလည္း ေပါက္ေတာ့ သူ႔ကို စီစီ လုိ႔ စၾကတယ္။
သူကေတာ့ စိတ္မဆိုးတတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ ေထာင္ထဲေရာက္ၿပီးမွ ဆံပင္တစ္ခါပဲ ညွပ္တယ္။ ေထာင္ထဲမွာ
ဆံပင္ညွပ္ေပးတာက အခ်ဳပ္ရံုးက လႊတ္တဲ့ ေခါင္းညွပ္ဆရာ လာရင္လာ။ မလာရင္ (၂)ရွည္က ကိုဦး
ညွပ္ေပးတယ္။ ကိုဦးက ဆံပင္သိပ္ညွပ္တတ္ေသးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အေျပာင္ထုိးေပးတာပဲ။ သူ႕ကိုသြားၿပီး
ေဒၚနယ္ထရမ့္ေက ညွပ္ေပးပါလုိ႔ ေခါင္းစားခဲ့တယ္။ အဲဒီတစ္ခါပဲ ညွပ္ၿပီး ဆံပင္အရွည္ ျပန္ထားတယ္။
ျမတ္ဘုန္းမိုရ္ကိုလည္း ဆံပင္အရွည္ထားခုိင္းတယ္။
(၄)ရွည္မွာ ရွိတဲ့ ၀မ္ေ၀့လံုဆိုတဲ့ တရုတ္ေလးက ကိုတင္လင္းထုိက္ကို
အရမ္းခင္တယ္။ ကိုတင္လင္းထုိက္ လွဴရင္ သူလုိက္လွဴတယ္။ ျမန္မာစကား မတတ္ေသးေပမယ့္ သူ႕ကို
ဘာေျပာသလဲဆိုတာ သိတယ္။ လူမႈေရးနားလည္ပါတယ္။ တရုတ္ဆိုေတာ့လည္း တရုတ္ေပါ့။ သူတို႔အတြဲက
၀မ္ေ၀့လံုအပါအ၀င္ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ေတြေတာ့ မသိဘူး။ တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္၀လုိ႔
၀တုတ္လုိ႔ ေခၚတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေအးတယ္ ဆိုၿပီး ေမာင္ေအးလုိ႔ အမည္ေပးခဲ့ၾကတယ္။
ျခင္းမခတ္တတ္ၾကဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခတ္ရင္ ေမာင္ေအးက ၀င္ခတ္တယ္။ သူက မခတ္တတ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္တန္တန္လူက
မခတ္ခ်င္ဘူး။ သူ႕ကို ျခင္းခတ္တတ္ေအာင္လည္း သင္ေပးခဲ့ေသးတယ္။ ေျခခြင္၊ ေျခဖ်ားေလာက္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ျမတ္ဘုန္းမိုရ္ ဆံပင္နည္းနည္းရွည္လာေတာ့ (၃)တုိက္က
ကိုစီဖူးကို စီစီ လုိ႔ စေနၾကတာကိုး။ အဲဒါ ၀မ္ေ၀့လံုက ျမတ္ဘုန္းမိုရ္ကို ဒီဒီလုိ စတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ဘက္လွည့္လာၿပီး ဘီဘီ လုိ႔ စတယ္။ အဲဒီ တစ္ေယာက္ကေတာ့ မ်က္ႏွာလည္း ေျပာင္တယ္။
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။
(၄)ရွည္မွာ ကိုနဂါးေလးလည္း ရွိတယ္။ ဦးကိုေလး၊ ဦးေနလင္းတို႔လည္း
ရွိေနေသးတယ္။ ဦးကိုေလး ကေတာ့ လူမိုက္မ်ားနဲ႔ အကၽြမ္းတ၀င္ရွိတယ္။ သူ႔ကိုလည္း ေလးစားၾကပါတယ္။
သူကေတာ့ စာဖတ္လုိက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လုိက္။ တစ္ခါတေလ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေလးေတြ ေျပာလုိက္ေပါ့။
ဦးကိုေလးနဲ႔ ဦးေနလင္းက ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မလြတ္ခင္ကတည္းက လြတ္သြားၾကတယ္။
ေထာင္ထဲမွာက ရန္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ျပစ္ဒဏ္တိုက္ပို႔တယ္။ ေဆးမိတယ္ဆိုရင္
ျပစ္ဒဏ္တိုက္ပို႔တယ္။ ျပစ္ဒဏ္တိုက္က တျခားေနရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ (၄)ရွည္နဲ႔ မ်က္ေစာင္းထုိးမွာပါပဲ။
ဘုရား၀င္းနဲ႔ ကပ္ရပ္ေပါ့။ အၿမဲဆင္းေလးေတြ၊ ေဘာက္ဆင္းေလးေတြလည္း အဲဒီတိုက္မွာပဲ ေနၾကရတာပါ။
ျပစ္ဒဏ္နဲ႔ လာတဲ့သူကိုေတာ့ ေျခက်င္းခတ္၊ ေဒါက္တပ္ၿပီး ထားပါတယ္ဗ်ာ။ ျပစ္ဒဏ္တစ္ခါျဖစ္ရင္
ေျခက်င္းခတ္၊ ေဒါက္တပ္ၿပီး (၁၄)ရက္ ေနရပါတယ္။ ရန္ျဖစ္တဲ့သူ၊ ရံုးအျပန္မွာ မူးယစ္ေဆး၀ါးမိ၊
ေဆးလိပ္မိတဲ့သူေတြ ေပါ့။
အၿမဲဆင္းေလးေတြ လြတ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ျပန္သြားရင္ ၀တ္စရာမရွိလို႔၊
လမ္းစရိတ္မရွိလုိ႔ဆိုရင္ အားလံုးက တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေထာက္ေပးၾကပါတယ္။ ၀န္ထမ္းထဲက ကိုေ၀ယံဦးတို႔၊
ေစာေဆးပြဲအား (ကရင္)၊ ကိုရန္မ်ဳိးႏိုင္တို႔ဆိုရင္လည္း သူတို႔ဆီ ဆရာလမ္းစရိတ္မရွိလုိ႔
မုန္႔ဖိုးေပးပါအံုးဆိုရင္ ၃၀၀၀ တန္သည္၊ ၅၀၀၀ တန္သည္ အၿမဲဆင္းေလးေတြကို ေပးလုိက္ၾကတာပါပဲ။
၀န္ထမ္းတိုင္း မဆိုးဘူးဆိုတာေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳရပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ေျပာဆို ဆက္ဆံၾကရာမွာလည္း
ညီလုိအစ္ကိုလုိပါပဲ။ တခ်ဳိ႕၀န္ထမ္းေတြေတာ့လည္း ေငါက္ခ်င္၊ ေဟာက္ခ်င္ ဘီလူးရုပ္ဖမ္းထားၾကတဲ့သူေတြလည္း
ရွိမွာေပါ့။
ေထာင္ထဲမွာ ၀န္ထမ္းေတြ ဘာဆံုးရံႈးရသလဲဆိုရင္ ကြမ္းအေၾကြးေရာင္းတာေပါ့။
ကေလးေတြက ဆရာ ဒီတစ္ပတ္ေထာင္၀င္စာလာရင္ ေပးပါ့မယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ကလည္း ေပးတယ္။ တစ္ပတ္မလာ၊
ႏွစ္ပတ္ မလာ ၾကာလာေတာ့ ၂ေသာင္း၊ ၃ေသာင္းေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ အဲဒီလုိလူေတြက ရုတ္တရက္ လြတ္သြားတယ္။
မဟုတ္ရင္လည္း ေထာင္ေျပာင္း ပါသြားၾကတယ္ဆိုရင္ ေထာင္၀န္ထမ္းေတြမွာ ပိုက္ဆံဆံုးရပါတယ္။
ဘယ္ကိုမွလည္း လုိက္ေတာင္းလုိ႔ မရပါဘူး။ အဲဒီလုိအျဖစ္မ်ဳိးကလည္း ခဏခဏ ႀကံဳရပါတယ္။ မရွိတဲ့သူကို
လည္စိညွစ္ေတာင္းလုိ႔ ရတဲ့ကိစၥလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
ေထာင္၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ သေဘာကေတာ့ ျပႆနာမရွာနဲ႔။ ေအးေဆးပါပဲ။
ျပႆနာရွာတတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ရွိေနၿပီဆိုရင္ သူတို႔လည္း စိတ္ညစ္ရတာပဲ။ အလုပ္လည္း
ရႈပ္ပါတယ္။ အျခားအမႈနဲ႔ က်တဲ့ေကာင္ေတြ ျပႆနာရွာလုိ႔ေတာ့ ေထာင္၀န္ထမ္းက ဘယ္လက္ခံလိမ့္မလဲ။
တြယ္သင့္တဲ့သူ တြယ္တာေပါ့။ ေထာင္ထဲမွာ ျပႆနာအရွာဆံုးကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမားအမည္ခံေတြေပါ့။
တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ သူတုိ႔ေထာက္ျပေျပာဆို တာေတြ မွန္ေကာင္းမွန္ပါတယ္။ အခြင့္အေရးေတာင္းတာၾကေတာ့
ႏုိင္ငံေရးသမားဆိုသူမ်ားဟာ သူမ်ားေတြမရတဲ့အခြင့္အေရးမ်ဳိး သူတို႔က လုိခ်င္တာ။ ေထာင္မွဴး၊
ေထာင္၀န္ထမ္းေတြက ျပႆနာမျဖစ္ ရေလေအာင္လုိ႔ သူတို႔အလုိကို လုိက္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ေပးၾကရပါတယ္။
ေနာင္ေတာ္ေလး
(ဘုိကေလး)
