Saturday, July 28, 2018
ေထာင္ေမတၱာ
အခန္း (၈)
(၄)ရွည္တိုက္မွာ ေနရစဥ္က
***************************
ေထာင္ထဲစေရာက္သြားကတည္းက (၄)ရွည္ တုိက္ အခန္း(၂)မွာ ေနၾကရပါတယ္။
(၁)ခန္းမွာ ဘညြန္႔ ရွိတယ္။ ဘညြန္႔(ခ) ဦးညႊန္႔၀င္း တို႔လုိ ႏွစ္ႀကီးအက်ဥ္းသားေတြက သုိးေမႊးပု၀ါေလးေတြ
ထုိးတယ္။ တခ်ဳိ႕က funcy ေကာ္သီးေလးေတြနဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးေတြ ထိုးတယ္။ အံုးမႈတ္ခြက္
လက္မႈပညာသည္ ေတြလည္း ရွိတယ္။ ႏွစ္ႀကီးအက်ဥ္းသားေတြ မိသားစုကလည္း လာမေတြ႕ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။
သူတုိ႔ ရွာလုိ႔ရႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔ ေငြရွာၾကရတယ္။
အခ်ဳပ္သား အသစ္ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့ သူ႔တုိ႔လက္ျဖစ္ေလးေတြ အားေပးလုိ႔ရတာေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ထဲက လူေတြကလည္း သိုးေမႊးသဘက္ေတြ၊ အံုးမႈတ္ခြက္ လက္မႈပစၥည္းေလးေတြ၊
funcy ပိုက္ဆံ အိတ္ေလးေတြကို အားေပးၾကပါတယ္။ ရံုးထြက္တိုင္း ယူလာလုိ႔ ရတယ္။ အဲဒီပစၥည္းေလးေတြအတြက္
ေထာင္က တင္းၾကပ္တာမရွိဘူး။
ဘညြန္႔၊ ေစာေမာထ တို႔က သိုးေမႊးသဘက္ထုိးတာမ်ားတယ္။ အရင္ကဆိုရင္ေတာ့
အဲဒီ လက္ျဖစ္ေလးေတြ အေရာင္းသြက္တယ္။ ေစ်းလည္း ရတယ္။ အေဆာင္ဘက္က အသိေတြဆီပို႔ၿပီး ေရာင္းၾကတယ္လုိ႔
ေျပာတယ္။ ေဆးရံုဘက္လည္း သြားေရာင္းလုိ႔ ရတယ္။ သူတို႔ ကြမ္းဖုိးေလာက္ေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။
အၿမဲတမ္း ေရာင္းလုိ႔ရတာမဟုတ္ေတာ့လည္း စီးပြားျဖစ္ရယ္လုိ႔ ေျပာမရပါဘူး။
ဘညႊန္႔က သိုးေမႊးနဲ႔ လက္ပတ္ထုိးတာေလးေတြ သင္ခ်င္တဲ့ ကေလးေတြကို
သင္ေပးတယ္။ အၿမဲဆင္း၊ ေဘာက္ဆင္းဆိုတာ ရွိတာ ရွိတယ္။ အၿမဲဆင္း ဆိုတာကေတာ့ တစ္တိုက္ဆီမွာ
ထမင္းပို႔၊ ေရေႏြးပို႔ေပး လုပ္ရတဲ့ ကေလးေတြပါ။ စစ္ေျပးနဲ႔ က်ေနသူေတြပါသလုိ အျခားေသာ
လက္နက္ကိုင္ေဆာင္မႈ၊ ေမွာင္ရိပ္ခိုမႈ၊ လုယက္မႈ၊ ခိုးမႈနဲ႔ က်တဲ့ သူေတြကို ခိုင္းပါတယ္။
(၆)လ၊ (၉)လ၊ တစ္ႏွစ္က် ေနသူေတြေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စေရာက္ခ်ိန္ (၄)ရွည္မွာ ရခုိင္ေလးတစ္ေယာက္က
အၿမဲဆင္းလုပ္တယ္။ အလုပ္လည္း လုပ္ပါတယ္။ သူ႔တာ၀န္ သူေက်ေအာင္ေတာ့လုပ္တယ္။ လုပ္ေပမယ့္လည္း
တခ်ဳိ႕ႏွစ္ႀကီးက်အက်ဥ္း သားေတြက ေငါက္တာ ငမ္းတာေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒီလုိ ေငါက္လားငမ္းလားဆိုရင္လည္း
ကေလးေတြမွာ ခံရပါတယ္။ စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူး။ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြေတာ့ ၀င္မေျပာပါဘူး။ ျပႆနာမႀကီးေလာက္တဲ့
ဟာမ်ဳိး သူ႔လည္းေဖ်ာင္းဖ် အၿမဲဆင္းေလးေတြကိုလည္း သတိေပးရံုေလာက္ပါပဲ။
စစ္ေျပးမႈနဲ႔က်ၿပီး (၄)တိုမွာ အၿမဲဆင္းလုပ္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္ကေတာ့
ဘုိကေလးသား လုိ႔ ေျပာလုိ႔ ကိုယ့္နယ္သားဆိုေတာ့လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး ေကာ္ဖီ၊ မုန္႔၊
အ၀တ္အစားေလးေတြ ေပးပါတယ္။ သူ႔ကိုမွေပးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အျခား အၿမဲဆင္းေလးေတြ၊ ေဘာက္ဆင္းေလးေတြ
ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးလာၿပီဆိုရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ေပးရတာပါပဲ။
ေဘာက္ဆင္းထဲက မအူပင္သား ေျမြေပြးဆိုတဲ့ ေကာင္ေလး ေျပာတာလည္း
မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ သူ႕ညီမေတြ ရွိရာ ေတာင္ငူကေန ျပန္လာသတဲ့။ လမ္းမွာ ဓားေတြ ေရာင္းတာေတြ႕ေတာ့
ငွက္ႀကီးေတာင္ဓားတစ္ေခ်ာင္း ၀ယ္ၿပီး စလြယ္သိုင္း ျပန္လာသတဲ့။ လိႈင္သာယာ ေအာင္မဂၤလာအေ၀းေျပး
ထမင္းဆိုင္မွာ ဓားလြယ္ၿပီး ထမင္းစားေနတုန္း ဘယ္သူက လက္တို႔လုိက္လဲ မသိပါဘူး။ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္မႈနဲ႔
ရဲကဖမ္းၿပီး ေထာင္ထဲပို႔လုိက္တာ။ မိသားစုဆိုလုိ႔လဲ ညီမတစ္ေယာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္တဲ့။ ဘယ္မိသားစု၀င္ကမွလည္း
လာမေတြ႕ဘူး။ ဘာအလုပ္ လုပ္လဲဆိုေတာ့ တံငါလုပ္တယ္။ ငါးရွာ ဖားရွာေပါ့။
သူက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ “အေဆာင္ဘက္မွာ ေနရတာကိုႀကီးရာ လမ္းေဘးက
ေခြးကမွ လုိက္ရွာရင္ ထမင္းသိုး ဟင္းသုိးေလး ရႏိုင္ေသးတယ္။ ဘာမွ စားစရာမရွိဘူး” တဲ့။
တိုက္ထဲေရာက္လာေတာ့ ေကာ္ဖီတိုက္တဲ့သူနဲ႔ ဟင္းေလးေပးေကၽြးတဲ့သူနဲ႔ နည္းနည္းအဆင္ေျပတယ္ေပါ့ဗ်ာ။
သူက လိႈင္သာယာက ဘုရား၀င္းဘုတ္ကိုင္ လုပ္သြားတဲ့ ကို၀တုတ္နဲ႔ တြဲေဘာ။ ကို၀တုတ္က ရွာလုိ႔ရတာေလး
သူ႔ေပးေကၽြးတယ္။
ရခုိင္ေလး လြတ္သြားေတာ့ အၿမဲဆင္းေျပာင္းတယ္။ နာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။
ေကာင္ေလးက စာမတတ္ဘူး။ တိုက္ထဲကလူေတြ ေစ်း၀ယ္မွာရင္ စေနတစ္ပတ္ တစ္ခါ မွာလုိ႔ရတယ္။ ေထာင္မွာ
ပိုက္ဆံ ထည့္ထားရတာေပါ့။ ေကာင္ေလးက (၄)တုိက္ဆိုေတာ့ (၄)တုိက္ကို ပို႔ရမယ့္ ပစၥည္းဆိုၿပီး
ယူလာတယ္။ ဘယ္သူ႕ကို ဘာေပးရမလဲ သူမသိဘူး။ သာေကာႀကီးက အဲဒါေတြကို တာ၀န္ခံၿပီး ခြဲျခမ္းေရး
လုပ္ေပးရတယ္။
သူလြတ္သြားျပန္ေတာ့ ၀ဲေက်ာ္ဆိုတဲ့ လွည္းကူးက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။
ျပည့္စံုလုိ႔ ေခၚတယ္။ သူေထာင္ထဲေရာက္မွ ၀ဲေတြေပါက္တယ္။ ကိုယ္ေတြကေတာ့ တတ္ႏိုင္တဲ့ ေဆးေလးေတြ
ေပးပါတယ္။ သူ႔လည္း အိမ္က လာမေတြ႕ႏိုင္ဘူး။ ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီေမာင္းတယ္။ ဆိုင္ကယ္ထဲမွာ
ဓားထည့္ထားတာ ဘယ္သူက လက္တို႔လုိက္သလဲ မသိရဘူး။ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္မႈနဲ႔ က်ရတာပဲ။ သူ႔ကိုအၿမဲဆင္း
ခုိင္းမယ္ဆိုေတာ့ ၀ဲေတြေပါက္ေနလုိ႔ တခ်ဳိ႕က ရြံၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူ႕အစား တျခားလူထည့္လုိက္ၾကတယ္။
သူကေတာ့ ကိုအငယ္ေကာင္ဆီ အၿမဲလာတယ္။ ကိုငယ္အေကာင္က အ၀တ္းေလး ဘာေလး ေလွ်ာ္ခိုင္းတယ္။
စားစရာေလး၊ ေကာ္ဖီေလးေပးတယ္။
ဘုိကေလးက စစ္ေျပးေလးလည္း အဲဒီလုိပါပဲ။ ဟိုလူ႕အ၀တ္လုိက္ေလွ်ာ္ေပး၊
(၅၀၀) (၁၀၀၀)ရ၊ ကြမ္းဖိုးေလး၊ ေကာ္ဖီဖုိးေလး ရတာေပါ့။ မိသားစုအဆင္မေျပတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြမွာ
ေထာင္ထဲမွာ အဲဒီလုိနည္းနဲ႔ ေထာင္ထဲက ေန႔စြဲေတြကို ျဖတ္သန္းၾကရပါတယ္။
သူတို႔လုိအပ္ေနလုိ႔ ကိုယ့္မွာ ရွိရင္ေတာ့ ေပးလုိက္၊ ေကၽြးလုိက္
တာပါပဲ။ ဘာေပးလုိ႔ ဘာလုပ္ေပးရမယ္ ဆိုၿပီး မခိုင္းပါဘူး။
ေန႔စဥ္ဘယ္လုိ ျဖတ္သန္းလဲ ဆိုရင္ေတာ့ ပံုမွန္ ဘုရားရွစ္ခုိးျဖစ္တယ္။
မနက္ဆို ျခင္းခတ္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ၿပီး ေရးခ်ဳိးၾက။ ထမင္းစားခ်ိန္နီးရင္ သတင္းစာေမွ်ာ္ၿပီးဖတ္ၾက။
အျပင္ကသတင္းေတြ လက္မလြတ္ပါဘူး။ Eleven မီဒီယာက ေရးသားေဖာ္ျပတဲ့ အၾကမ္းဖက္ဘဂၤလီေတြ သတင္း
စုထားတာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တစ္ထပ္ႀကီး ပါလာပါတယ္။ ေန႔လယ္ (၁၂း၀၀)နာရီဆိုရင္ အခန္းထဲ ျပန္ပိတ္ထားတယ္။
စာဖတ္ၿပီး တေရးတေမာအိပ္ၾကတာေပါ့။ (၂း၀၀)နာရီ ျပန္ဖြင့္ရင္ ဟိုးနားစုစု၊ ဒီနားစုစု စကားေျပာၾက။
သတင္းေတြ အေပၚ ေ၀ဖန္ၾက။ ၃နာရီေလာက္ဆို ျခင္းခတ္ၾကျပန္ၿပီ။ မခ်ိေအာင္လုိ႔ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား
ေနၾကရတာေလ။
ညေန(၅း၃၀)ဆိုရင္ တန္းပိတ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ တန္းပိတ္ၿပီးရင္ ေထာင္မွဴးနဲ႔
ေထာင္၀န္ထမ္းေတြ လွည့္ၿပီး လူစစ္တယ္။ ဘာကို ျပန္အမွတ္ရလဲဆိုေတာ့ ရြာမွာ ဘဲေတြေမြး၊
ဘဲေတြ ၿခံထဲျပန္သြင္းၿပီဆိုရင္ တျပဴး၊ ႏွစ္ျပဴး အေကာင္ေရစစ္ရတာ။ အခုလည္း ငါတို႔ဘ၀ဟာ
ဒီလုိျဖစ္ေနပါေပါ့လားေပါ့။
ေထာင္၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ တာ၀န္ကလည္း လူေလ်ာ့လုိ႔မရဘူးေလ။ လူေလ်ာ့၊
လူေပ်ာက္ ဆိုရင္ သူတို႔ အလုပ္ရႈပ္ၿပီ။ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထေတာ့ နည္းပါတယ္။ အဲဒီလုိ လူေလ်ာ့၊
လူေပ်ာက္ ျဖစ္ဖူးတာေတြလည္း ရွိတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။
ေနာင္ေတာ္ေလး (ဘုိကေလး)
